Google+ Badge

Thursday, September 26, 2013

Lets meet . . . ચાલો મળીએ . . .(3)


મૃણાલ ને facebook માં રેગુલર રહેતો. પોતાના facebook માં login થઈ ને એક પછી એક છેલ્લા ૨ દિવસ ની પોસ્ટ ચેક કરવા લાગી, કે મૃણાલે આ ગેટ-ટુ-ગેધર રીલેટેડ કઈ પોસ્ટ તો નથી કર્યું ને, અથવા તો કોઈ કલાસમેટ ના ટાઈમ-લાઈન પર આ ઇન્વીટેશન મોકલ્યું તો નથી ને પણ તેમાં તેણે સફળતા ના મળી માટે આખરે તેણે મૃણાલ નું એકાઉન્ટ હેક કરવાનું વિચાર્યું. થોડી મહેનત પછી તેના પાસવર્ડ ને ક્રેક કરવા માં સફળતા મળી, મૃણાલે તેના અન્ય ૪ કોલેજ ફ્રેન્ડસ સાથે આવાત નું ડિસ્કશન કર્યું હતું, અભિનવ, કિયા, રક્ષિત ને સારાહ.
કાર ચલાવતા વીરેને બ્રેક મારી ત્યારે નેહા ની વિચારધારા ને પણ બ્રેક લાગી.

નેહા એ વીરેન ની સામે જોયું, વીરેન થોડો વિચારો માં હતો.

“શું થયું ?”, નેહા એ તેણે વિચારો માં થી બહાર લાવવા પ્રયત્ન કર્યો.
“નેહા, મને લાગે છે કે આપને પહોચી જવા આવ્યા છીએ”, વીરેને ગંભીરતાથી કહ્યું.

નેહા ને ખ્યાલ ના રહ્યો કે તેઓ એક ગામ માં આવી પહોચ્યા છે.
“કોઈ ને પૂછી જોઈએ કે આ સ્કેચ પ્રમાણે આ કિલ્લો કઈ દિશા માં આવ્યો છે ?”

નેહા એ જવાબ માં માથું હલાવ્યું.

“પણ આ વેરાન જેવા ગામ માં કોને પૂછવું?” વીરેન જાતેજ સવાલ પૂછી રહ્યો હતો.

વીરેન ની વાત સાચી હતી. ગામ માં કોઈ વસ્તી દેખાતી ના હતી. 
મોડીરાત થઈ છે માટે કોઈ ના મળે એવું પણ બને.

નેહા: “થોડું આગળ ચલાવ, lets see કોઈ મળે છે કે કેમ જોઈએ.”
વીરેન ની વાત સાચી હતી, ગામ માં ખરેખર કોઈ દેખાતું ન હતું.
રાત ના ૧૧:૩૦ થવા આવ્યા હતા. પણ એટલું પણ મોડું થયું ના હતું કે એકાદ માણસ પણ ના મળે.

નેહા: “આ સીધા રસ્તા પર આગળ ચલાવ ને, જનરલી ગામ માં એક જ રસ્તો હોય છે, આ રસ્તે આગળ જતા ગામ ની બહાર નીકળી જવાશે.”,

વીરેન ચુપચાપ કાર ચલાવે જતો હતો. ગામ સુવ્યવસ્થિત રીતે બનાવેલ હતું. લોકો  ની જરૂરિયાત માટે બધીજ વ્યવસ્થા કરેલ હતી. પણ હાલત જોતા એવું લાગતું હતું કે ગામ સાવ ભેંકાર છે. એક અજીબ શાંતિ છવાયેલ હતી. કોઈ પશુ-પક્ષી પણ નજરે ચડતું ના હતું. આ બધું બંને જોતા-જોતા આગળ વધ્યા.

ગામ નો રસ્તો પાર કાર્ય બાદ પણ કોઈ પણ માણસ ના દેખાતા નેહા ના મન માં એક છૂપો ડર આકાર લઈ રહ્યો હતો.

નેહા : “વીરેન, તને કઈક અસામાન્ય લાગે છે ?”

વીરેન: “અસામાન્ય ને વિચિત્ર લાગે છે આ વાતાવરણ, પુરા ગામ માં સ્મશાનવત શાંતિ છવાયેલ છે, ખબર નહિ લોકો ક્યાં જતા રહ્યા છે”
નેહા: “હા, પણ પૂરું ગામ કોઈ છોડી ને તો ના જાય, આ બધું રહસ્યમય લાગે છે.”

વીરેન ને લાગ્યું કે જલ્દી થી આ રસ્તો પૂરો થઈ જાય ને બંને એ કિલ્લા સુધી પહોચી જાય.

કાર જંગલ માં થી બહાર નીકળી રહી હતી ને સાથે જ એક આંચકા સાથે વીરેને બ્રેક મારી ને સામે નું દ્રશ્ય કાર ના અંજવાળે ફાટી આંખે જોઈ રહ્યો.

સામે એક SUV પડેલી હતી, કોઈ ચાલક દેખાતું ન હતું. અને કર ને આગળ જવાનો કોઈ રસ્તો ના હતો. જંગલ નો આ રીતે અંત આવી જશે તે વિચાર્યું ન હતું, જ્યાં SUV હતી ત્યાંથી થોડે દુર ઊંડી ખાઈ, પરતું આ ખાઈ ને પાર કરવા માટે એક લાકડા નો પુલ હતો જેમાં એકસાથે એકજ માણસ ચાલી શકે તેમ હતું. 

વીરેને નેહા સામે જોયું, નેહા પણ આજરીતે સામે ની હાલત જોઈ રહી હતી.  

બંને કાર માં થી નીચે ઉતરી ને આગળ ચાલ્યા, વીરેને હાથ માં ટોર્ચ લઈ લીધી હતી ને સાથે એક બેકપેક હતી જેમાં વોટરબોટલ બહાર દેખાતી હતી.

બંને SUV ની નજીક આવ્યા, અંદર કોઈ હતું નહિ. કોઈ સમાન પણ દેખાતો ના હતો.

૩૦-૪૦ ડગલા આગળ ચાલતા લાકડા નો પુલ શરુ થતો હતો. વાતાવરણમાં ઠંડક ને એક ઉચાટ મહેસુસ કરી રહ્યા હતા. જંગલ માં થી તમરા નો અવાજ આવી રહ્યો હતો. સુકા પાંદડા પર વીરેન નો એક પગ પડતા કિચુડ અવાજ આવ્યો. નેહા એ ઘરે થી નીકળતા ટોર્ચ લીધેલી તે ધ્રુજતા હાથે પકડી રાખી ને નીચે જોયું.
continue.... 

  - - - x - - - 

Friends, please reply with comments and follow me if you really like this blog.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails